เช้าวันแรกของการถือศีลอด ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมความตั้งใจที่มั่นคง แต่ยังไม่ทันสายดี ความหิวก็เริ่มกระซิบเบา ๆ ว่า “วันนี้จะไหวหรือ” ฉันยิ้มให้กับคำถามนั้น เพราะรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ศัตรู หากคือบททดสอบที่คุ้นเคย อัลลอฮ์ตรัสไว้ในอัลกุรอานว่า يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ… لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ “โอ้บรรดาผู้ศรัทธา การถือศีลอดถูกกำหนดแก่พวกเจ้า… เพื่อพวกเจ้าจะได้มีความยำเกรง” (อัลบะเกาะเราะฮ์ 2:183) ฉันจึงตอบความหิวในใจว่า “ฉันไม่ได้อดเพราะไม่มี แต่ฉันอดเพราะเลือกที่จะเชื่อฟัง” ความหิวหัวเราะเบา ๆ แล้วท้าทายอีกครั้งเมื่อกลิ่นอาหารลอยผ่าน “ดูสิ ทุกอย่างยังอยู่ตรงหน้า เจ้าแค่เอื้อมมือก็พอ” ฉันนิ่ง แล้วกระซิบตอบว่า “แต่ฉันกำลังฝึกหัวใจ ไม่ใช่แค่ควบคุมมือ”
- เสียงกระซิบยามเที่ยง
ยามเที่ยงคือเวลาที่ความหิวพูดเสียงดังที่สุด มันทวงถามพลังงาน ทวงถามความสะดวกสบาย และพยายามโน้มน้าวให้ฉันคิดถึงรสชาติที่คุ้นเคย ฉันเริ่มอ่อนแรงเล็กน้อย และในความเงียบนั้นเอง ฉันได้ยินเสียงภายในที่ชัดขึ้น ท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ กล่าวว่า “การถือศีลอดคือเกราะป้องกัน” ฉันจึงถามความหิวกลับไปว่า “เจ้ามาเพื่อทำร้ายฉัน หรือมาปกป้องฉันกันแน่” ความหิวเงียบไปชั่วครู่ แล้วฉันก็เริ่มเข้าใจว่า ทุกครั้งที่ฉันปฏิเสธน้ำเพียงแก้วเดียวเพื่อพระผู้เป็นเจ้า ฉันกำลังสร้างเกราะบางอย่างในใจ เกราะที่ป้องกันฉันจากการตอบโต้ด้วยความโกรธ จากการพูดโดยไม่คิด และจากการปล่อยให้อารมณ์ควบคุมชีวิต
- บทเรียนยามบ่าย
ยามบ่าย ความเหนื่อยล้าเข้ามาแทนที่ความท้าทาย ความหิวไม่ได้ตะโกนอีกต่อไป แต่มันทำให้ฉันตระหนักถึงความอ่อนแอของตนเอง ฉันเริ่มคิดถึงผู้คนที่หิวโดยไม่มีทางเลือก ฉันเริ่มเข้าใจว่าการมีอาหารให้ละศีลอดคือความเมตตาอันยิ่งใหญ่ ความหิวจึงเปลี่ยนจากคู่สนทนาเป็นครู มันสอนฉันให้ถ่อมตน สอนให้รู้คุณค่า และสอนให้เห็นใจผู้อื่น ท่านนบีกล่าวว่า “ผู้ใดไม่ละทิ้งคำพูดเท็จและการกระทำอันเลวร้าย อัลลอฮ์ก็ไม่ทรงต้องการให้เขาละทิ้งอาหารและเครื่องดื่ม” คำพูดนี้ทำให้ฉันย้อนถามตัวเองว่า ตลอดวันที่ผ่านมา ฉันได้ควบคุมลิ้นและหัวใจมากพอหรือยัง เพราะศีลอดไม่ใช่เพียงบทสนทนากับความหิวในท้อง แต่คือบทสนทนากับความอยากในใจ
- แสงสุดท้ายก่อนละศีลอด
เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า ความหิวอ่อนแรงลง และฉันกลับรู้สึกเข้มแข็งขึ้น บทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยคำถาม กลับจบลงด้วยความเข้าใจ ฉันเรียนรู้ว่าความหิวไม่ได้มาเพื่อเอาชนะฉัน แต่มาเพื่อให้ฉันเอาชนะตนเอง ในวินาทีที่ฉันยกน้ำขึ้นดื่มหลังอะซาน เสียงกระซิบตลอดวันกลับกลายเป็นความสงบลึกในใจ ฉันยิ้มและกล่าวขอบคุณ เพราะวันนี้ฉันไม่ได้เพียงอดอาหาร แต่ฉันได้ฝึกควบคุมตนเอง ได้ฟังเสียงหัวใจ และได้เข้าใกล้พระผู้เป็นเจ้ามากขึ้น บทสนทนาระหว่างฉันกับความหิวจึงไม่ใช่เรื่องของความขาดแคลน หากคือการค้นพบว่าภายในความหิว มีความอิ่มเอมที่ลึกกว่านั้นซ่อนอยู่เสมอ
บทความโดย : เชคฮัมกา แอเหย็บ