“รอมฎอน: เมื่อหัวใจได้กลับบ้าน”
มีบางช่วงเวลาในชีวิต ที่มนุษย์รู้สึกเหมือนตัวเอง “หลงทาง” ไม่ใช่หลงทางบนถนน… แต่หลงทางในหัวใจหลงลืมว่าเรามาจากไหน และกำลังจะไปที่ใด
รอมฎอน… คือคำเชิญจากอัลลอฮ์ ให้เรากลับบ้าน
บ้านที่ว่านี้ ไม่ใช่อาคาร ไม่ใช่สถานที่ แต่คือ “หัวใจที่รู้จักพระผู้เป็นเจ้า” หัวใจที่สงบเมื่อเอ่ยพระนามของพระองค์ หัวใจที่รู้ว่า แม้โลกจะวุ่นวายเพียงใด แต่ยังมีที่พึ่งที่ไม่เคยสั่นคลอน
อัลกุรอานกล่าวว่า
“แท้จริง ด้วยการรำลึกถึงอัลลอฮ์เท่านั้น หัวใจจึงสงบ” (อัรเราะอ์ด 13:28)
ในเดือนอื่น ๆ ของปี เราอาจใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบ ตื่นเช้ามาเพื่อโลก ทำงานเพื่อโลก เหนื่อยล้าเพราะโลก จนบางครั้ง… ลืมไปว่าเรามี “จิตวิญญาณ” ที่ต้องการการดูแลไม่ต่างจากร่างกาย
แต่เมื่อรอมฎอนมาถึง ทุกอย่างเหมือนถูก “ชะลอ” เราเริ่มตื่นมากลางดึก เราเริ่มละทิ้งบางสิ่งที่เคยทำเป็นนิสัยเราเริ่มพูดกับอัลลอฮ์มากขึ้น… และฟังพระองค์ผ่านอัลกุรอานมากขึ้น มันเหมือนเรากำลังเดินกลับบ้านทีละก้าว
การถือศีลอด ไม่ใช่แค่การงดอาหารและน้ำ แต่มันคือการบอกตัวเองว่า
“ฉันสามารถควบคุมตัวเองได้”
“ฉันไม่ใช่ทาสของความอยาก”
เมื่อเราหิว… เราเริ่มเข้าใจความอ่อนแอของตัวเอง
เมื่อเรากระหาย… เราเริ่มรู้สึกถึงความเมตตาของพระองค์
เพราะทุกคำว่า “พอแล้ว” ที่เราพูดกับตัวเอง
คือคำว่า “ฉันเชื่อฟังพระองค์” ที่เราพูดกับอัลลอฮ์
ท่านนบีมุฮัมมัด (ศ็อลฯ) กล่าวว่า
“อัลลอฮ์ไม่ต้องการจากการที่พวกเจ้าละทิ้งอาหารและเครื่องดื่ม หากเขาไม่ละทิ้งคำพูดเท็จและการกระทำที่ชั่วร้าย”
หะดีษนี้สอนเราว่า
รอมฎอนไม่ได้ต้องการแค่ “ท้องที่ว่าง” แต่ต้องการ “หัวใจที่สะอาด”
บางคนหิว… แต่ยังพูดจาทำร้ายคนอื่น
บางคนงดน้ำ… แต่ยังปล่อยให้สายตาและความคิดเลอะเทอะ
นั่นคือการที่ร่างกายถือศีลอด… แต่หัวใจยังไม่กลับบ้าน
แต่สำหรับบางคน
รอมฎอนทำให้เขาร้องไห้ในยามค่ำคืน
ทำให้เขายกมือขอดุอาอ์ด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน
ทำให้เขารู้สึกว่า “อัลลอฮ์อยู่ใกล้กว่าที่คิด”
และนั่นแหละ… คือการกลับบ้านอย่างแท้จริง
รอมฎอนยังเป็นเดือนแห่ง “อัลกุรอาน” หนังสือที่ไม่ใช่แค่สำหรับอ่าน แต่สำหรับ “ฟังด้วยหัวใจ” เมื่อเราอ่านอัลกุรอานในรอมฎอน บางโองการอาจทำให้เราหยุดคิด บางโองการอาจทำให้เราน้ำตาไหล บางโองการอาจทำให้เรารู้สึกเหมือนพระองค์กำลังพูดกับเราโดยตรง นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่มันคือสัญญาณว่า “หัวใจเริ่มมีชีวิต” นักปราชญ์เคยกล่าวว่า “หัวใจที่ไม่สั่นสะเทือนเมื่อฟังอัลกุรอาน คือหัวใจที่ต้องการการปลุก” รอมฎอน… คือการปลุกนั้น นอกจากนี้ รอมฎอนยังสอนเราเรื่อง “การให้”
เราให้ซะกาต
เราให้ศอดะเกาะฮ์
เราแบ่งปันอาหาร
เราแบ่งปันรอยยิ้ม
เพราะเมื่อเราหิว เราจะเข้าใจคนที่ไม่มีจะกิน เมื่อเราลำบาก เราจะเข้าใจคนที่ลำบากกว่า และนี่คือความงดงามของอิสลาม ที่ไม่ต้องการให้เราเป็นเพียง “ผู้ศรัทธาที่ดี” แต่ต้องการให้เราเป็น “มนุษย์ที่ดี” ด้วย
แต่คำถามสำคัญคือ…
หลังจากรอมฎอนจบลงเราจะยังเป็นคนเดิม หรือเป็นคนใหม่?เราจะยังตื่นมาละหมาด หรือกลับไปนอนยาวเหมือนเดิม?เราจะยังเปิดอัลกุรอาน หรือปล่อยให้ฝุ่นเกาะเหมือนเดิม?เราจะยังควบคุมลิ้นและหัวใจ หรือปล่อยให้มันเป็นอิสระเหมือนเดิม? ถ้ารอมฎอนเป็นเหมือน “การกลับบ้าน” แล้วหลังจากนั้น… เราจะอยู่ต่อ หรือเดินออกมาอีกครั้ง? ความสำเร็จของรอมฎอนไม่ได้อยู่ที่ว่า เราทำอิบาดะฮ์มากแค่ไหนในเดือนนั้น แต่อยู่ที่ว่ารอมฎอนได้เปลี่ยนเราไปตลอดชีวิตหรือไม่
หากเรายังละหมาดเหมือนเดิม ยังทำความดีเหมือนเดิม ยังมีหัวใจที่นุ่มนวลเหมือนในรอมฎอน นั่นแปลว่า… เราไม่ได้แค่ “ไปเยี่ยมบ้าน” แต่เรา “กลับมาอยู่บ้าน” จริง ๆ
ก่อนที่รอมฎอนจะจากไป อย่าปล่อยให้มันเป็นเพียงความทรงจำ แต่จงทำให้มันเป็น “จุดเริ่มต้น” จุดเริ่มต้นของหัวใจใหม่ ชีวิตใหม่ และความสัมพันธ์ใหม่กับอัลลอฮ์ เพราะสุดท้ายแล้ว… บ้านที่แท้จริงของเรา ไม่ใช่ที่ที่เรานอนหลับ แต่คือที่ที่หัวใจของเรา รู้สึกใกล้ชิดกับพระองค์มากที่สุด
และรอมฎอน…คือแผนที่ที่พาเรากลับไปยังบ้านนั้นอีกครั้งหนึ่ง
บทความโดย : เชคฮัมกา แอเหย็บ