“หัวใจที่ให้…โดยไม่เหลือแม้แต่ตัวเอง” อิมามฮะซัน บินอะลี อัลมุจญ์ตะบา (อ)
ในโลกที่ผู้คนวัดค่ากันด้วยสิ่งที่ “ถือครอง”มีบุรุษผู้หนึ่งที่วัดค่าชีวิตด้วยสิ่งที่ “ปล่อยวาง” เขาไม่สะสม เขาไม่ยึดติด เขาไม่เก็บแม้กระทั่งหัวใจของตนเองไว้เพื่อตัวเอง เขาคือ ฮะซัน บิน อะลี (อ.) หลานรักของศาสดามูฮัมหมัด(ศ็อลฯ) บุตรชายของอะลีอิบนีอะบีฏอลิบ และท่านหญิงฟาตีมะฮ์ อัซซะฮ์รอ
ท่านศาสดา (ศ.) เคยอุ้มท่านไว้แนบอก แล้วกล่าวว่า “โอ้อัลลอฮ์ ข้าพเจ้ารักเขา โปรดรักผู้ที่รักเขาด้วยเถิด” แต่ความรักจากท่านนบี ไม่ได้ทำให้ชีวิตของอิมามฮะซันง่ายขึ้น กลับทำให้เขาต้องแบกรับภาระที่หนักยิ่งกว่าใคร
🌙 การให้ที่ยิ่งใหญ่กว่าเงินทอง
วันหนึ่ง มีชายจากชามเข้ามาต่อว่าท่านด้วยถ้อยคำรุนแรงถ้าเป็นเรา…อาจตอบโต้ถ้าเป็นเรา…อาจโกรธ แต่ท่านยิ้ม…แล้วกล่าวว่า “หากท่านหิว เราจะเลี้ยงท่าน หากท่านไม่มีที่พัก เราจะให้ที่พัก หากท่านต้องการ เราจะช่วยเหลือ” หัวใจแบบไหนกัน… ที่โดนทำร้าย…แต่ยังเลือกจะให้? คืนนั้น ชายคนนั้นร้องไห้ และกล่าวว่า“อัลลอฮ์ทรงรู้ดีว่า จะวางตำแหน่งอิมามไว้ที่ใด” บางครั้ง ศัตรูไม่ได้พ่ายแพ้เพราะดาบ แต่พ่ายแพ้เพราะความเมตตา
🌿 การให้…ที่ไม่รอให้ตนเองเหลือ
มีรายงานว่า ท่านแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งเพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้หลายครั้ง และบางคราว…ท่านมอบทุกอย่างที่มีในมือให้ผู้ขอความช่วยเหลือ ลองถามหัวใจเราเองดูเถิดครูก้า เวลาเราจะบริจาค เรายังคิดก่อนว่า “แล้วเราจะพอไหม?” แต่อิมามฮะซัน (อ.) ไม่ได้คิดว่า “ฉันจะพอไหม”ท่านคิดว่า “เขาจะพอหรือยัง”นี่คือหัวใจของกะรีมนี่คือความเอื้อเฟื้อที่ไม่คำนวณ
🕊 ความเงียบที่ยิ่งใหญ่กว่าสงคราม
เมื่อถึงเวลาที่โลกต้องการสงคราม อิมามฮะซันเลือกสันติภาพ เมื่อถึงเวลาที่ผู้คนอยากเห็นเลือดท่านเลือกปกป้องชีวิตมุสลิม บางคนกล่าวหาท่าน บางคนไม่เข้าใจ แต่ท่านยอมเสียชื่อเสียง เพื่อไม่ให้ศาสนาเสียโครงสร้าง การยอมเสียเกียรติส่วนตัว เพื่อรักษาอุมมะฮ์ ต้องใช้หัวใจที่ใหญ่เพียงใด ?
🕯 วาระสุดท้าย
ในปีฮิจเราะฮ์ที่ 50 พิษร้ายค่อย ๆ ทำลายร่างของท่าน ร่างของกะรีม อะฮ์ลุลบัยต์ อ่อนแรง แต่หัวใจของท่านยังคงเข้มแข็ง แม้ในวาระสุดท้าย ท่านยังสั่งเสียให้อดทน ไม่ให้เกิดการนองเลือดเพราะตนเอง ชีวิตของท่านคือการให้ และแม้ความตายของท่าน ก็ยังเป็นการให้ความสงบแก่ประชาชาติ
🤍 บทเรียนสำหรับเรา
เราจะรักอิมามฮะซัน (อ.) ได้อย่างไร ถ้าเราไม่ฝึก “การให้” ในชีวิตเรา? ไม่จำเป็นต้องให้ทั้งทรัพย์ แต่อย่างน้อย ให้รอยยิ้ม ให้อภัย ให้โอกาส ให้คำดี ๆ เพราะบางครั้ง สิ่งที่โลกขาด ไม่ใช่เงิน แต่คือ “หัวใจแบบฮะซัน
บทความโดย : เชคฮัมกา แอเหย็บ