ความเกรงกลัวและความยำเกรงของอิมามมุฮัมมัดบากิร (อ.)

ความเกรงกลัวและความยำเกรงของอิมามมุฮัมมัดบากิร (อ.) ต่อพระผู้เป็นเจ้า

บรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกเฟ้น ล้วนแล้วแต่มองว่าพระผู้เป็นเจ้าเป็นที่พึ่งอย่างแท้จริง พวกเขาไว้วางใจและยึดเหนี่ยวพระองค์ในทุกสถานการณ์ และขออภัยโทษจากพระองค์อย่างสม่ำเสมอ
อิมามมุฮัมมัด บากิร (อ.) ได้กล่าวไว้ในเรื่องนี้ว่า:
“จงเกรงกลัวในเดชานุภาพของพระเจ้า และจงละอายต่อพระองค์ผู้ทรงอยู่ใกล้กับเจ้ากว่าผู้อื่นทั้งหมด” (บิฮาร อัลอันวาร, เล่ม 68, หน้า 336)

มุมมองของอิมามบากิร (อ.) เกี่ยวกับการรู้จักพระเจ้า ท่านอบีฮัมซะฮ์ เล่าไว้ว่า: วันหนึ่งอิมามมุฮัมมัด บากิร (อ.) กล่าวว่า:”แท้จริง ผู้ใดที่รู้จักพระเจ้าย่อมจะเคารพบูชาพระองค์ และหากเขาไม่รู้จักพระเจ้า เขาก็เพียงแค่หลงทางในการบูชาเท่านั้น”

ข้ากล่าวว่า: ขอข้าพเจ้าเป็นพลีแก่ท่าน! แล้ว ‘การรู้จักพระเจ้า’ คืออะไร?
ท่านตอบว่า: “คือการยอมรับในพระเจ้า ผู้ทรงสูงส่งและทรงยิ่งใหญ่, การยอมรับในศาสนทูตของพระองค์ (ศ็อลฯ), การยอมรับในผู้ปกครองของพระองค์ คือ อะลี (อ.) และการเจริญรอยตามท่าน รวมถึงการเจริญรอยตามบรรดาอิมามผู้ชี้ทาง และการเป็นศัตรูกับบรรดาศัตรูของพระเจ้านี่แหละคือ ‘การรู้จักพระเจ้า'”
เหตุการณ์หนึ่งของอิมามบากิร (อ.) ที่มักกะฮ์
มีการเล่าว่า หนึ่งในข้ารับใช้ของอิมามบากิร (อ.) กล่าวว่า : “เมื่อข้าพเจ้าได้เดินทางไปยังนครมักกะฮ์พร้อมกับอิมาม เมื่อท่านก้าวเข้าสู่มัสญิดและสายตาเห็นอัลกะอ์บะฮ์ ท่านถึงกับร้องไห้ด้วยความอาลัยอย่างรุนแรง จนเสียงสะอื้นของท่านดังก้องไปทั่วมัสญิด”
ข้าจึงกล่าวว่า: “ขอข้าพเจ้าและครอบครัวเป็นพลีแด่ท่าน ขอท่านลดเสียงร้องไห้ลงบ้างเถิด เนื่องจากมีผู้คนมองดูท่านอยู่”
ท่านตอบว่า: “วิบัติแก่เจ้า! แล้วเราจะไม่ร้องไห้ได้อย่างไร? เราหวังว่าพระเจ้าจะทรงเมตตาเราอันเนื่องมาจากน้ำตานี้ และด้วยเหตุนี้เราอาจได้รับความรอดในวันแห่งการตัดสิน”
จากนั้นท่านได้ทำการฏอวาฟรอบอัลกะอ์บะฮ์ และยืนละหมาดที่มะกอม อิบรอฮีม ท่านได้ก้มรุกูอ์และซูญูด และเมื่อท่านเงยศีรษะจากการซูญูด พื้นที่ที่หน้าผากของท่านแนบอยู่นั้น ก็เปียกโชกไปด้วยน้ำตา
สภาพจิตใจและพฤติกรรมของอิมามบากิร (อ.) ขณะทำการเคารพอิบาดัต:
อิมามมุฮัมมัด บากิร (อ.) คือแบบอย่างสูงสุดแห่งความยำเกรงและการอุทิศตนต่อพระผู้เป็นเจ้า ท่านไม่เพียงแต่เคารพบูชาอย่างสม่ำเสมอเท่านั้น แต่ทุกขณะของชีวิตของท่านล้วนแล้วแต่อยู่ในการระลึกถึงพระองค์
การละหมาดและวิงวอนต่อพระเจ้า
-อิมามบากิร (อ.) จะทำการละหมาดวันละ 150 รอกอะฮ์ เป็นกิจวัตร
-ท่านเคยวิงวอนต่อพระเจ้าในยามค่ำคืนด้วยความถ่อมตนว่า:
“اَمَرْتَنى فَلَمْ اَئْتَمِرْ وَ نَهَيْتَنى فَلَمْ اَنْزَجِرْ فَها اَنَاذا عَبْدُكَ بَيْنَ يَدَيْكَ وَ لااَعْتَذِرُ.”
“พระองค์ทรงบัญชา ข้ากลับละเลย
ทรงห้าม ข้ากลับขัดขืน บัดนี้ข้าคือบ่าวของพระองค์ อยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของพระองค์ โดยไร้ข้อแก้ตัวใด ๆ”
-การระลึกถึงพระเจ้าในทุกอิริยาบถ
-แม้ในเวลาที่เดินหรือรับประทานอาหาร ท่านก็ไม่เคยละเลยจากการรำลึกถึงพระผู้เป็นเจ้า
-แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คน ท่านก็ไม่ห่างไกลจาก “การรำลึกถึงพระเจ้า” เลย

ตามรายงานของท่านชีคุลกุลัยนี อิมามญะอฺฟัร ศอดิก (อ.) เล่าว่า:

“เมื่อใดที่บิดาของข้าพเจ้าเศร้าใจ ท่านจะรวบรวมผู้หญิงและเด็ก ๆ ของบ้านมาร่วมกันวิงวอนต่อพระเจ้า และทุกคนจะกล่าว อามีน พร้อมกัน”
อิมามญะอฺฟัร ศอดิก (อ.) ได้อธิบายถึงพฤติกรรมของอิมามบากิร (อ.) ไว้อย่างลึกซึ้งว่า:
“พ่อของข้าคือผู้ที่รำลึกถึงพระเจ้ามาก” จนกระทั่งแม้จะเดินทางร่วมกับท่าน ก็จะเห็นว่าท่านกล่าวซิกร์อยู่ตลอดเวลา
ขณะรับประทานอาหาร ก็ยังคงกล่าวซิกร์
แม้ในขณะที่กำลังถ่ายทอดฮะดีษแก่ผู้คน ท่านก็ไม่ลืมการกล่าวถึงพระเจ้า
ลิ้นของท่านมักจะอยู่ติดกับเพดานปาก ขณะที่กล่าวว่า “ลาอิลา ฮา อิลลัลลอฮ “
ยามรุ่งเช้า ท่านจะปลุกสมาชิกในครอบครัวให้ลุกขึ้นเพื่อเคารพบูชาและอ่านอัลกุรอาน
ท่านจะแนะนำให้ผู้ที่อ่านอัลกุรอานได้ อ่านต่อไป และผู้ที่อ่านไม่คล่อง ท่านจะแนะนำให้กล่าวซิกร์แทน
อิมามศอดิก (อ.) ยังเล่าว่า: “ข้าพเจ้าจะจัดเตียงนอนให้บิดา แล้วรอให้ท่านมา เมื่อท่านเข้านอน ข้าจึงจะไปนอนของข้า
คืนหนึ่งท่านมาช้า ข้าจึงออกตามหา จนพบว่าท่านอยู่ในมัสยิด
ทุกคนหลับหมด ยกเว้นท่านผู้เดียวในสภาพของการซูญูด
ข้าพเจ้าได้ยินเสียงร้องไห้และการวิงวอนของท่านว่า..
“พระเจ้าผู้บริสุทธิ์ พระองค์คือพระเจ้าของข้า ข้าซูญูดต่อพระองค์จากใจที่เปี่ยมด้วยการยอมจำนน โอ้พระผู้เป็นเจ้า การกระทำของข้าช่างน้อยนิด ขอพระองค์ทรงประทานผลบุญให้เพิ่มพูนขึ้นเถิด
ข้าแต่พระเจ้า! โปรดปกป้องข้าจากการลงโทษของพระองค์ในวันที่จะทรงฟื้นคืนชีพบ่าวของพระองค์ และโปรดมองเมตตาต่อข้าด้วยเถิด แท้จริงพระองค์คือผู้รับการสำนึกผิดและทรงเมตตา”

บทความโดย : เชคยูซุฟ เพชรกาหรีม